Er valt altijd iets te lachen in het Parochiehuis

Het was vrijdagavond, het was 8 uur en de zaal zat bomvol. Het is dat de brandweer grenzen stelt aan het aantal stoelen, anders was het nog veel drukker geweest. Andy Marcelissen trad op, dus vandaar de toeloop. Het was, zoals altijd in het Parochiehuis, gezellig, je kon opgewekt buurten met wie je kende en ondertussen rinkelden de glazen gezellig. De bar had de handen vol.

Om precies kwart over 8 werd het licht gedimd en begon de voice over: tekst over de Kerst, tekst over de Sint en ook heel even over de (zwarte?) Pieten. Vervolgens kwam de ster van de avond, Andy himself, een Kerstlied zingend dat we de hele avond niet meer uit ons hoofd kregen. Andy besprak de ellende rond de feestdagen in december: huilende kinderen, die veel te veel cadeaus krijgen, ongewenst bezoek, te veel eten en drinken, Sinterklaasliedjes zingen, Kerstliedjes zingen, noem maar op. Andy Marcelissen is sterk in korte humoristische gedichten die te lezen zijn in bundels zoals ‘Ik ben een humordenaar’ of ‘Van alles en nog niks’. Een voorbeeld.

Verlatingsangst

Zeg niet dat je gaat

Alleen al het idee

Als je me ooit verlaat

Ga ik met je mee

Het was kortom een prima avond waarop – zoals gewoonlijk in het Parochiehuis – veel te lachen viel. Na afloop dronken velen nog een pilsje of een wijntje. Mensen: kom de volgende keer eens kijken. Je weet niet wat je mist!

Tekst en foto: Peter Lucassen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *